düven.

her fırsatta korkularının üzerine giden bir insan olmak istemezdim. zayıf bir anımda beni yakalayacaklarından korkarım hep. o nedenle hazır yapabiliyorken, gidiyorum üzerine korkularımın. "düzen" korkutuyor beni. her şeyin bir kurala, bir kalıba göre hareket etmesinden nefret ediyorum. iğreniyorum. okulum, ailem, arkadaşlarım. her şeyi bir düzene koydum. çoğuna sorsanız, tanıdıkları en düzenli insanım ben. "güven"mekten nefret ediyorum. insanlara güvenmeden yeni bir adım atılmıyor. her yer, herkes güven istiyor. her hareketim. her kararım. bir merdivenden basamakları çıkmak, yolda yürümek. birine başından geçen bir şeyi anlatmak. güvenmeden bir şeylere, nasıl yaparsın. bir şeyler paylaştığımı mı düşünüyorsun seninle. sana da güvenmişim demek ki. güvenip attığın adım kaydırsa da ayağını, düşsen de, kalkıp devam ediyorsun. açtığın sırrı başkasından duysan, gün geliyor tekrar anlatıyorsun kendini insanlara. ama bir şekilde yaşamaya devam etmek zorundasın. en iğrendiğim en nefret ettiğim bu iki kavrama bağlı hayatım.

~ "artık beni benden alsınlar.."

dokara

Biz kendimizi kaybetmiş, deliler gibi oynarken kar iyice hızlanmıştı. hem lapa lapaydı, hem de yumuşak yumuşak dokunuyordu tenimize. atkıdan şapkadan artan ten havuzunda buluşuyordu kar taneleri. Hızlı yağıyormuş gibi görünse de, yakından bakınca ağır çekim yarışıyorlar kar taneleri. milyonlarca tane nasıl da birbirine dokunmadan düşüveriyor yer yüzüne. yavaş yavaş. birike birike. gözlerimi birine takıp, takip etmek istiyorum. çıkıyor görüşümden sonra yeryüzüyle buluşuyor. ankara'ya kar çok yakışıyor. sonbahar havası gibi yumuşatıyor havayı. koşuşturmaktan, oynamaktan terliyoruz. şapkamı çıkarıyorum, bunaldım. sonra o ürkerek bakıyor koşarak eve giriyoruz. saçlarıma dikiliyor gözleri. gözleri ışıl ışıl. "Işıl ışıl.." diyor. anlamıyorum önce. saçlarımmış meğer. konan kar taneleri erimiş damla damla. pırlanta gibi ışıldıyorlarmış saçlarımda. dokunuyor saçlarıma. sonra kararıyor her şey. o dokundukça daha da kararıyor. dibine kadar kara. bütün renkler, görüntüler kara. bir yanda hislerimiz beyaz. hislerimiz mavi. hislerimiz kırmızı. çok fazla sıkılmadan, uzatmadan bırakıyoruz kendimizi biz de. ne olsun. ne olursa.

biz kimiz. 

~ tadı pek tatlı kar taneleri.