alışkanlıklar

hayatım, saymaya kalksam, neredeyse şu elimin parmakları kadar alışkanlık içeriyor. 19 senede ne çok olmuşlar.. bakteriler kadar olmasa da oldukça hızlı çoğalıyorlar bünyemde. kelimenin kendisi bile iticiyken, sürekli benimleler. bir yok gibi oluyorlar, bir var. ve beni hala parmaklarında oynatıyorlar. arada yok geçti diyorum, hatta demiyorum aklıma bile gelmiyor. hop! iki gün sonra yine benimle. ya da iki ay. ya da beş yıl.
evet yanlış hesaplamıyorsam öyle olacak. günlerce aklıma bile gelmezken, aniden aklıma giriverdin sevgili alışkanlık. çünkü kendimi mutsuz ve çaresiz hissediyorum. çünkü böyle olduğum zamanlar, hep tek bir telefonun ucunda olup bana destek oldun. hayır, sana sinir oluyorum. evet, seni seviyorum. bu sevgi bir ihtiyaç çünkü sen yokken hep böyle bir yanım boş. hayatımdan çıkarken biliyordum böyle olacağını ama değişir sandım.

- çünkü, insan bazen o kadar çaresiz kalır ki. hiçbir şey anlatamaz. kimsebilmez.

tıpkı benim gibi ol istiyorum.