Kollarımı açmıştım iki yana. gözlerim kapalıydı. hafif rüzgar saçlarımda geziyor kulaklarımı gıdıklıyordu. gözlerim kapalıydı. kollarımı açmışken sırtımdan iki yana sonsuz uzanan kocaman duvarın ortasındaydım. kocaman bembeyaz bir duvar. uçsuz bucaksız. derin bir nefes aldım. duvarın gerisini yavaş yavaş hissedemediğimi fark ediyordum. bütün ağırlık, bütün yoğunluk o duvarın arkasındaydı. parmaklarımı kocaman açtım ve derin bir nefes daha aldım. nefesi yavaşça verirken sağ elimle diyaframımın rahatladığını hissediyordum. hava yavaş yavaş vücudumu terk ederken duvarın gerisindeki her şey nefesle birlikte uzaklaşıyordu. nasıl da hafifliyordum. bir nefes nasıl da böylesine ağır olabilirdi.
Hissediyordum. duvar da yavaş yavaş bedenimden ayrılacaktı. kurtulacaktım. hepsini geride bırakacaktım. duvar arkamda kalacaktı.
~ hayat devam ediyor.
