hiçbir zaman jane eyre kadar güçlü olamamışken, mutluluk yerine gururu seçmek mantıklı mı. ben insanların öğüdüne kulak asan biri olmadım hiç. keşke olabilsem. denedim defalarca denedim. istesem de olmadı. yaşayıp görmem gerekiyor önce. ne kadar ağır olursa olsun. bu sefer pek bir ağır oldu yalnız. öğüdü bizzat kendi ağzından dinlediğim insan tarafından; mutluluk beklerken yaşadığım ihanetten bahsediyorum. gardımı bırakalı aylarveaylar olduğunu hiç farkedememiş bir öğütsever. derken annem odamın kapısını açtı. kapı aralığından yüzüme bakarak ellerini uzattı ve minik kuş şarkısını mırıldanmaya başladı. kırmızı burnumu farketmiş olmalı ki bir adet tebessüm karşılığında kapıyı örttü ve gitti. yıllardır turgut uyar okuyorum. acıyor en sevdiğim şiiridir. sevgim acıyor derken hiç bu kadar derinden hissetmemiştim. tekrar nefes almak istiyorum. utanacak değilim duygularımdan. acıyor işte sevgim. göğsüm kopmuş gibi. böyle paramparça paçavra olmuş bir yerlerde.
'..mutsuzluktan söz etmek istiyorum
dikey ve yatay mutsuzluktan
mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun
sevgim acıyor.'
