Yazmak, hüzünlendiğim zamanlar, midemde hissettiğim o tuhaf kıvranma hissini hep bir nebze azaltmıştır. ya da durgun ve doğal zamanların sakinliği fazla gelince atıyorum kendimi buraya. fakat mutluluğu yazarak paylaşmıyorum. mutluyken içim içime sığmıyor, ben de taşanı sevdiklerime paylaştırmak istiyorum. bugün hüzün var içimde. onu yüzünde üzgün bir ifadeyle bıraktığım her an için üzülüyorum. o an içimdeki huzursuzluğun ona güzel şeyler söylememi engellediğini düşündükçe hüzün doluyor içime. onu seviyorum. keşke hep mutlu olsa. huzur versem ona. onun kahverengi tonlarına dokunurken hissettiğim bütün güzel duyguları, parmak uçlarımdan tenine göndermek istiyorum. içimdeki huzursuzluğa yenik düşemem, tekrar olmaz. olacak mı. olmayacak. o kim bilmiyorum.
sorsan ikimiz de maviydik. ama birimiz deniz, birimiz gökyüzü. anlatabildim mi?
