İnsanın, ailesinin hep yanında olduğunu içten hissetmesi kadar huzur verici bir şey daha olamaz sanırım. evdekiler hep çalıştığından dolayı yalnız yaşamaya uzun süredir alışkınım. ilkokula başladığımdan beri kadar uzun. yalnız yaşamak. kendi başının çaresine bakmak. her ne kadar en iyi yaptığım şey olsalar da, sanırım, bu durum ailemden uzaklaşmayı benim için daha da zor kıldı. onlara hiç bir zaman doyamadım. çünkü göremiyordum. aynı evde yaşasak dahi, günde en fazla üçdörtsaat gibi bir süre yeterli olmadı hiç bir zaman. şimdi eşşek kadarım ve en az onlar kadar meşgulüm. duruma alışkın olmam ve tekrar söylemeliyim ki eşşek kadar olmamdan ötürü, eskisi kadar rahatsız değilim. söylemek istediğim, en zor anlarımda veya en kolaylarında, her zaman yanımda olmaları. birbirlerini sevdikleri kadar beni sevmeleri. kendimi ne zaman sırtüstü bırakıversem yere düşmememin sebebi olmaları. varlıklarını seviyorum. hissettiklerim evcimenlikten öte duygular. insanların pek azı anlayabilir bunu. ama sorun değil. odamda kendi başıma takılırken, evdeki ayak sesleri bile huzur veriyor bana. sanırım, bana bunları verebilecek bir insanla tanışabilirim bir gün. aynı huzur ve sevgi dolu ortamı kurmak onca zor olmasa gerek. aynı mutluluğu iliklerine kadar hissettirebileceğim bir insan. evet, pek iddialıyım.
