Eylülün, sonbaharın tatlı ılığında, ince battaniyenin içinde bir geceleyinden merhaba. hafiften aralık balkon kapımdan içeri süzülen serin ve temiz hava battaniyemin içine erişemedi henüz. huzur içime güzel güzel işlemekte. bir yandan, yarını düşünmemeye çalışıyorum. ne de olsa yarından bir şeyler beklemekle geçiyor ömrüm. bu ay, eylül ayı, geliyor geçiyor her sene. yaşanıpbitiyor otuzgün. ve ben kalan onbiray, nice huzura seslensem, gözlerimi kapatıp eylülü düşünüyorum. eylülde yalnızlığı. hiç sekmedi şu ana kadar. eylüllerim hep aynı kaldı. çünkü ölümsüz gibiydim yalnızlığımda. çünkü yalnızlığımda öyle güzelim. kendi içimde bulduğum huzuru başka yerlerde aradığım da oldu. ihtiyaçtan değil. sadece merak. ama bulunmuyor meret. huzur bulmak kolay değilmiş. bulduğunda bırakmak kendine ettiğin en büyük hakaret olabilir sanırım. işte bu nedenle, arada bir elmalı pasta yapar sevdiklerimle paylaşırım. elmalı pastada bulduğum huzuru dağıtmak, bana da bir nebze mutluluk verir. ne de olsa huzur, öyle kolay bulunan bir şey değil.
ve o hiç bitmek tükenmek bilmeyen sanrımdan da hiç şaşmadığımla övünür dururum. eylül ayında bana gelecek. ve geldiğinde, bütün bir yılımı sonbahar kılacak. o kim, o ne. bilmiyorum. sanırım geldiğinde kendimi bir daha burada bulamayacağım. öyle de bir hissiyat.
