esbak.

Her zaman merak ettiğim bir şey var. insan, hani dalar ya bazen anılara. insanlar, eşyalar gelir gözünün önüne. o an, gördükleri yansır mı acaba göz bebeklerine. dikkatlice baksan görebilir misin. birinin gözlerinin içine baktığında, insanları, eşyaları görüyorsan, mutlu olabilir misin. bunu kanıtlamak isterken, hüzne boğulabilirim. ama belki o an, sadece ikimizin bir anısını düşünür o kişi. sanırım sadece o zaman mutlu olabilirim. deneyip göreceğim bir gün. seninle. sen kim bilmiyorum.

~ 'Sesinde ne var biliyor musun? Eski öpüşler var.' c.s.

o.

Gecenin üçünde bir insanı seviyordu. bir insanı sevmenin tek yolunun aşk olmadığını ona gösteren kişiyi. bakışlarındaki sıcaklığı seviyordu. onunla saatlerce sessiz oturabilirlerdi. onunla bir şemsiyenin altında hiç sorun yaşamadan yürüyebilirlerdi. onunla yağmurun altında saatlerce şarkı söyleyebilirlerdi. onun gülünce gözleri küçülüyordu; gülümsemesi yüzüne yayılırken, ifadesine bakmayı seviyordu. onun, o hiç beklenmedik varlığını seviyordu. yanaklarında oluşan çukurları da. onunla olduklarından daha farklı bir şeye ihtiyaç duymuyordu. sadece onun sonsuza kadar erişebileceği bir yerde olmasını istiyordu. onu sanki senelerdir tanıyordu. sanki asırlardır biliyordu. sanki doğduğu günden beri, ilk kumdan kalelerini birlikte yapmışlardı. sanki o, oydu. sözcüklere ihtiyaç duymadan, sadece bakışlarıyla anlaşabileceği birini isterken..

hala, o kim bilmiyordu. hala.

bilmiyordu.

~ "yalnızken birine ihtiyaç duymanın nasıl bir şey olduğu"ndan çok korkuyordum hani.

hasta.

Bu sabah uyandığımda üzerimde koca bir fil oturuyordu. üzerimden kalkması gerektiğini söyledim. yorganın içinde kıpraştım. kıvrandım. mızıkladım. kuyruğunu çekerek ona "şişko vs." diye sözler yağdırdım. bana mısın demedi. sonra biri mesaj attı. mesajı gören fil telefonuma davrandı ve benden önce mesajı okudu. burun kıvırarak telefonu bana verdi. cevap yazabilmem için üzerimden kalktı. sonra birlikte kahvaltı etmek için mutfağa yöneldik. çokpis kanka olduk. üzgünüm, ama fil o kadar büyük ve o kadar şirin ki. bütün kanka kontenjanını dolduruverdi. üzgünüm. ah. çok hastayım. çook.

~ gri pijamalarım ve dağınık toplu saçlarımla koca bir gün geçirdim. sonunda. evimde. odamda. benim.

reşatcemalgüneya.

Mevsimlerden kıştı. evin tüm ışıkları kapalıydı. salonda, yapay çamın üzerindeki renkli ampüllerden yayılan yeşil, sarı ve kırmızı ışıkların duvarda dans ettiklerini hatırlıyorum. ben o sırada mevsimler gibi bir kitap okuyordum. masa lambamın loş ışığında yatağıma uzanmıştım. evet kıştı. yüzüm de ateş gibi yanıyordu. kızarmıştı da muhakkak. ve ağlıyordum. çocuk gibi ağlıyordum. on altı yaşındaydım. okuduğum kitabın ismi Çalıkuşu'ydu. sabah başlamıştım ve kitabın sonuna yaklaşmıştım. baş kahraman feride, senelerdir doğup büyüdüğü yerden uzak, şehir şehir dolaşan bir öğretmen olmaya karar vermiş ve sonunda bir iki günlüğüne evine geri dönmüştü. bu çeşit bir yaşamı seçmesine neden olan adamla tekrar karşılaşmış ve onun tek bir kucaklamasıyla tekrar orada kalmaya karar vermişti. işte ben de bu yüzden ağlıyordum. çocuk gibi ağlıyordum. on altı yaşındaydım. mutlu olmuştum çünkü nihayet kavuşabilmişlerdi. şimdi o Ayla'ya şöyle bir bakınca kendi kendime sırıtıyorum. reşat nuri'nin görmüş geçirmiş bir insan olması gerekmez miydi. reşat nuri ve sürrealizmin izleri, diyorum kendi kendime. o görmüş geçirmişse, bu roman da neyin nesi ki. yine o akşama benzer bi akşamı yaşıyor gibi hissediyorum. yine benim. yine bir akşam. ama ne bu akşam bir kış akşamı ne de ben o Ayla'yım.

~ "Güldürmeye yetmeyen sevinçler" yaşıyorum.

halmut.

Babam kaç zamandır eve şu bir litrelik su şaşallarından alıyor. böyle dolapta biriktiriyoruz bir sürü, biri bittikçe öbürünü açıp içiyoruz lukur lukur. ben de hep odasında yaşayan karıncakız olduğumdan, odamda bir tane tutuyorum sürekli git gel yapmayayım diye. ama bir şeyin farkına varır varmaz çok fena oldum. içimi bir hüzün kapladı ki bu çok beklenmedik bir durumdu (!). mutlu güneş desenli bardağım. yalnızdı. kaç zamandır dolapta bıdıklıyordu bir başına. nasıl yalnız bırakabildim onu öylece derken açtım baktım ki. bıdıkbalık desenli ve zottiriktavuk desenli kupaların ortasında sırıtmaz mı. bıraktım kendi haline. ne hali varsa görsün.

~ "ben insanım bu kaygılarım geçer/ yalan söyledim, geçmez değişir". -t.u.

fotofıt.

Ben küçükken fotoğraf makinesi öyle şimdiki gibi fıtfıt kullanılan bir şey değildi. herkesin makinesi de yoktu. insanlar "ayy, hadi bu anı fotolayalım.. sonra da face'e koyalımm" muhabbetine giremiyordu. fotoğraf makinesi, daha çok salondaki televizyon gibi bir şeydi. aileye aitti. genele hitap ederdi. özel günlerde film takılır, öyle fıtfıtlanırdı. birkaç poz falan. ben de küçükken çok severdim güzel anları. mesela artvin'e gittiğimizde, hep yalnız yürüyüşlere çıkardım ormanda. dağ evimiz vardı. evin arka tarafına bakan pencerenin çok güzel bir manzarası vardı. tahta bir pencere, böyle yukarı itilerek açılanlardan. eğer başını uzatırsan her yer yeşildi. "çok yeşil"di benim için. zaten oraya ilk gidişimde bir alışkanlık edindim. ne zaman güzel bir şey görsem, gözlerimi sımsıkı kapayıp açardım. sonra o görüntüyü hiç unutmamaya çalışırdım. resim kazınırdı beynime. beynimi fotoğraf makinesinin hiç bitmeyen filmi gibi görüyordum sanırım. ses çıkarmazdım, çıkıt falan. ne öyle. kıkırdardım sadece. bolca kıkırdardım.

~ "gülüşünü beynime öylesine kazımışım ki. gözlerimi kapasam, bir kalem buluyor ellerim. sonra başlıyor çizmeye. çizgilerin.. gözlerinin ve dudaklarının etrafındaki çizgilerden bir dünya yaratıyorum."

proçiz.

midem bulanıyor. kışımsı baharın gelmesiyle, ankara yine yapacağını yaptı ve ani bir hava değişikliğiyle bütün bünyemi altüst etmeyi başardı. halbuki sabah oldukça hazırlıklı olduğumu düşünerek çıkmıştım evden. değilmişim meğer. "gündüz bunalıp, sabah ve akşam saatlerinde üşümektir ankara." gibi bir cümle kurunca, dünyanın en haklı tanımlayıcısı olduğumu hissettim. zaman dilimi olarak "bahar"ı da eklemek lazım tabi. bir de çok ilgisiz olacak ama bugün tandoğan'da çok güzel bir eylem vardı. yeni eğitim sistemi protesto edildi. yine şehir dışından gelen birçok otobüs ankara'ya alınmamış. her seferinde aynı şey oluyor. ne haklı insanlar bağırmaktan bıkıyor, ne de haksız devlet kuzularını sömürmekten. evet kuzu. başlarına da çok tatlı çobanlar veriyor, elleri copcoplu.

midem hala çok bulanıyor. yazınca geçer sandım, geçmedi. yazı yazınca bir sürü kötü şey geçip gidiyor içimcecikten. bir de hastalık için denemek istedim. genelde deftere yazıyorum, blog çok samimi gelmiyor da. bir de defterimin sayfa dokusu çok güzel. kalemin kayışı hoşuma gidiyor. kalem demişken, bu aralar ders çalışmak yerine, hep bir resim yapasım var. boş kağıt vermeyedursunlar elime. onlar kim bilmiyorum.

~ ah, şu kalemiin bir dili olsaa, neleri çiziktirdiğimi anlatsaa, karalaa karalaaa.

janburç.

biri bana başak burcuna hiç benzemiyorsun derse sinirim tepeme çıkma eğilimini gösterebilir. saçma evet. burç da neymiş sonuçta. bir kalıba girmenin manası yok. ama başak burcu olmayı seviyorum. dünyanın en süper en janjanlı burcu bence. öhm. deli miyim neyim.

~ kendi eksiklerini çekinmeden belirterek gülüp eğlenebilen insanlardan çok hoşlanıyorum.

yalmar.

Geçen bir grup mimar, "blog yazarları genelde yalnız insanlar" diye bir fikir attı ortaya. bir sessizlik, bir ciddiyet oluştu bu cümlenin ardından. haklılar mı acaba dedim. acaba yalnız bir insan olduğumdan ötürü mü yazıyordum ben de. yalnız olmakla neyi kastediyorlardı. bazen yalnızlık hissettiğim yazılar yazıyordum. doğru. konu iyice derinleştikçe, onların yalnızlık kavramıyla benimkinin örtüşmediği kararına vardım. bana göre başkaydı. ne tür bir ortamda olursam olayım kendi düşüncelerime dalınca kopmaktı mesela. diğerleri kadar, ortamın coşkusuna hiçbir zaman tam anlamıyla kapılamamaktı. günün en huzurlu anını, odamda bir başına geçiriyor olmamdı. böyle birbaşına olduğum zamanlarda, sadece anıları, arkadaşları düşünmenin beni mutlu edebilmesiydi. en sevdiğim kitaplardan, artık ezbere biliyor olsam bile, ilk kez okurkenki kadar zevk almamdı. evde içim sıkıldığında müzikçalarım ve hızlı adımlarımla mutlu olabilmemdi. yaz mevsiminden her ne kadar hazzetmesem de, yaz sabahları erken saatte balkonuma çıkıp, çıplak ayaklarımı demirlere dayayarak güneşin ağırmasını beklemekti. çok sık gelip giden tatlı krizlerimi bastırmak için yaptığım kremalı çilekli pastalardı. tırnaklarıma ojelerle şekiller yapmaktı. böyle düşününce, yalnızken cidden mutluyum, dedim. kendi kendime yetebiliyorum demek ki. bağımsız mutluluk. peki ya bağımlı olmak nasıl olurdu acaba? bir gün ille ki bağımlı olacağım birine. insanım sonuçta. nasıl olacak peki. kocaman bir belirsizlik bu. benim için. ne yaparım bilmiyorum. huzurum kaçar diye çok korkuyorum.

~ "yalnızken birine ihtiyaç duymanın nasıl bir şey olduğu"ndan çok korkuyorum.

düven.

her fırsatta korkularının üzerine giden bir insan olmak istemezdim. zayıf bir anımda beni yakalayacaklarından korkarım hep. o nedenle hazır yapabiliyorken, gidiyorum üzerine korkularımın. "düzen" korkutuyor beni. her şeyin bir kurala, bir kalıba göre hareket etmesinden nefret ediyorum. iğreniyorum. okulum, ailem, arkadaşlarım. her şeyi bir düzene koydum. çoğuna sorsanız, tanıdıkları en düzenli insanım ben. "güven"mekten nefret ediyorum. insanlara güvenmeden yeni bir adım atılmıyor. her yer, herkes güven istiyor. her hareketim. her kararım. bir merdivenden basamakları çıkmak, yolda yürümek. birine başından geçen bir şeyi anlatmak. güvenmeden bir şeylere, nasıl yaparsın. bir şeyler paylaştığımı mı düşünüyorsun seninle. sana da güvenmişim demek ki. güvenip attığın adım kaydırsa da ayağını, düşsen de, kalkıp devam ediyorsun. açtığın sırrı başkasından duysan, gün geliyor tekrar anlatıyorsun kendini insanlara. ama bir şekilde yaşamaya devam etmek zorundasın. en iğrendiğim en nefret ettiğim bu iki kavrama bağlı hayatım.

~ "artık beni benden alsınlar.."

dokara

Biz kendimizi kaybetmiş, deliler gibi oynarken kar iyice hızlanmıştı. hem lapa lapaydı, hem de yumuşak yumuşak dokunuyordu tenimize. atkıdan şapkadan artan ten havuzunda buluşuyordu kar taneleri. Hızlı yağıyormuş gibi görünse de, yakından bakınca ağır çekim yarışıyorlar kar taneleri. milyonlarca tane nasıl da birbirine dokunmadan düşüveriyor yer yüzüne. yavaş yavaş. birike birike. gözlerimi birine takıp, takip etmek istiyorum. çıkıyor görüşümden sonra yeryüzüyle buluşuyor. ankara'ya kar çok yakışıyor. sonbahar havası gibi yumuşatıyor havayı. koşuşturmaktan, oynamaktan terliyoruz. şapkamı çıkarıyorum, bunaldım. sonra o ürkerek bakıyor koşarak eve giriyoruz. saçlarıma dikiliyor gözleri. gözleri ışıl ışıl. "Işıl ışıl.." diyor. anlamıyorum önce. saçlarımmış meğer. konan kar taneleri erimiş damla damla. pırlanta gibi ışıldıyorlarmış saçlarımda. dokunuyor saçlarıma. sonra kararıyor her şey. o dokundukça daha da kararıyor. dibine kadar kara. bütün renkler, görüntüler kara. bir yanda hislerimiz beyaz. hislerimiz mavi. hislerimiz kırmızı. çok fazla sıkılmadan, uzatmadan bırakıyoruz kendimizi biz de. ne olsun. ne olursa.

biz kimiz. 

~ tadı pek tatlı kar taneleri.

gülgun

Küçüktük o zamanlar. küçücük. nedensiz gülüşlerimiz vardı. birbirini beslercesine, karşılıklı. bir insanın gülüşü ne kadar ısıtırsa içini, o kadar güzel. amaçsızca, içten, kıkır kıkır. gülerken küçülen gözleriyle sıcacık bakarken yüzüme, ben hep o büyüyen gözlerimi dikerdim gülüşüne. gülmek ne güzeldi. gülüşüyle varolandı o. ne zaman gerçek bir gülümseme görsem, sıcak, içim aynı duygularla dolup taşıyor. olgunluk nedir, bir türlü anlamak istemiyorum. hep bu hislerle yaşamak, böyle kalmak istiyorum. her içten gülüşümde küçülüyorum, o'na yaklaşıyorum.

~ o kim bilmiyorum.

beku.

Üretim amacı bebekler olan her şey çok harika tasarlanmış değil midir. bebe maması mesela. hele ki sütle. hem cornflakes de neymiş ki. sonra dalin. çok eğlenceli bir kokusu var bence. resmen mutlu oluyorum ben o kokuyla. sadece bir koku. kutusunda şirin civcivler. sonra şekil bulmacaları. hani böyle kareyi, üçgeni tam yuvasına koymaya çalışmak. başarınca bebeğin o anki sevinci, böyle ellerini çırpması falan. çok bıdık bir şey bence. hepsini çok kıskanıyorum ben bunların. yüz kremimin ve yüz sabunumun birer bebek ürünü olduğunu da saklamıyorum. yaşasın bebemalzemeleri. öhm, evet. ne zaman büyüyeceğimi ben de merak ediyorum.

~ bebek kokusunun eşi benzeri yoktur mesela.

ihtisiye.

Bağımlı olmanın iyi bir şey olduğunu hiçbir zaman düşünmedim. birine bağlı yaşamak kadar trajik bir ilişki daha olabileceğini de zannetmezdim. demin, ilk kez böyle olmasını istedim. ben annesine çok bağlı bir insanım aslında. onsuz ne yaparım, düşünmek bile istemiyorum. bu benim açımdan çok da sağlıklı bir ilişki değil. kesinlikle değil. ama annemin en zayıf noktam olduğunu söyleyebilirim, belki de. bu noktada böyle düşününce, bir an çok istedim. istedim ki, hiç kimsenin bana o'ndan fazla ihtiyacı yok, diyebileyim. o kim bilmiyorum. ama böyle biriyle karşılaşmadığım sürece, biri bana bunu hissettirmediği sürece, benim için "o" olamayacak. düz saçları, beyaz teni, gülümsediğinde küçülen gözleri ya da beceriksizce titrek elleri olsa bile. bana kırmızı bir şemsiye hediye etse bile.

 ~ eminim, sadece o ve ben, bir şemsiyenin altında hiç sorun yaşamadan yürüyebileceğiz.

sıkbit.

kafamın içi çok sıkıcı olmaya başladı benim ya. of. şu finaller de geçsin, toparlayacağım kendimi. bu ne ya. ağlama duvarına döndürdüm burayı da. kendime geleceğim en kısa zamanda.

~ "elektroşokun başlangıcı ve bitişi vardır. ortası yoktur. insan için, hasta insan için. ama ben o ölüm ortasını yaşadım. ve işte şokun tam ortasındayım. elektroşok verilirken düşünüyorum ve duyuyorum." tezer özlü

oldur(gun).

"İnsan sevdi miydi buna bir çare düşünmeli." - ec.

Bol günlerim vardı. bol bol günlerim. gelecek günler gözümü korkuturken, geçmiş günler canımı sıkıyordu. bugün desen, bitti bitecekti zaten. bazen de en geçmişler takılıyordu aklıma. hep neşeli, hep canlı olduğum bolluklar. şimdi bir halsizlik, yorgunluk var üzerimde. hiç de halim değildir oysaki, uyku hali. yoruldum sanırım. o eski hallerimi özler oldum. sanki yirmili değil, otuzlu, kırklı gibi. erken olgunlaştım sanırdım ama olgunluk benim neyimeymiş. olgunlaşmadan durgunlaşmak. fena. fena tehlike.

~ keşke o zamanlar tanısaydım seni. sen kim bilmiyorum

sıkta.

çok sıkıldım artık onun hakkında yazmaktan. gülümserken küçülen gözleri, hep o beceriksizce titreyen elleri. var olup olmadığından bihaber. neden böyle rüyalar görünür, neden bilinçaltı böyle oyunlar oynar bilemiyorum. neden beni hep yanıltmasını umduğum, göğsümde zaman zaman alevlenen o tuhaf his, başka her seferde haklı olduğunu kanıtlar ama bana bir de bu oyunu oynar bilemiyorum. çok kafa yormuyorum aslında bu konuda. ben her ne kadar unutmak istesem o kadar artıyor bu his. rüyalar. farazi görüntüler. ne yapayım. böyle konuşunca da o his büzüştürüveriyor göğsümü. sanki ben suç işliyormuşum gibi. bunları çok düşünüyormuşum gibi görünmesinin tek sebebi, bu durumun aklımı her kurcalamaya kalkışında buraya koşuyor olmam. ancak böyle rahatlıyorum çünkü. kendimi her türlü ne kadar anlatabilirsem, o kadar hafifleyecek bu hisler. ne şekilde olursa olsun. yeter ki şu hisler bir süreliğine kaybolsun. ama yine de..

~ kitto mata aeru.

rü-parano-ya.

evlenip hayatımın geri kalanını geçireceğim adam düz saçlı, beyaz tenli. beceriksizce titrek güzel elleri, yüzünde hep kocaman bir gülümsemeyle küçülen gözleri var. onunla hala karşılaşamamış olmamızın nedenini bilmiyorum. ama hissettiğim şey, sachiko olarak temsil ettiğim hatunun onu hala pençeleri altında tuttuyor olduğu. şemsiye neden sevdiğimi ama taşımadığımı tahmin edebilir mesela o. yağmura benim kadar ilgisi var. olacak ya da. çünkü yağmurlu bir günün ertesinde bir sonbahar günü karşılaşacağız. bir kitapçı veya kırtasiye gibi bir dükkanda. o bana ıslak saçlarını sallarken kirpiklerinde su damlacıkları olduğunu farkedeceğim. o bana gülümsediği an her şey aydınlanacak. böylece bu tuhaf düşüncelerimin ciddi anlamda gerçeğe dayanan kuvvetli altıncı hisler olduğu kanıtlanmış olacak.

~ bazen, ciddi anlamda, kafamın normal olmayan ve oldukça soyut düşüncelerle kaplı olduğunu düşünüyorum. ama seneler önce gördüğüm bir rüyanın bende bıraktıkları bunlar. yapacak bir şey yok.

dokuzbuçuk.

yalnız olmak, çok yalnızlık bir şey. gerçekten. siz böyle bir başına, yapayalnız dururken hani. öylece. öylece dururken. hani biri çıkıp gelse. ortada hiç yalnızlık bir şey kalmayacak. düşünsene, birden bire. ama genelde olmuyor böyle şeyler. yok yok, hayır. öyle çok yalnız olduğumdan değil. o'ndan demiyorum. sadece buraya yazmayınca çok yalnız kalıyorum. kayboluyorum.

~ iliş bana.

evanatom.

ev hali pek güzel değil midir. duş bekleyen saçlarla bütün gün evde oturup, süt ve reçel eşliğinde kahvaltı yapmak, sıcacık evpatikleri ve uzun gri hırkalar giymek, yüksek sesle müzik dinlemek, denk gelinen yeşilçam filmleriyle eğlenmek, öğlen ve akşam yemeğini atlamak, sürekli meyve yemek.

~ ev hali, dünyanın en huzurlu hali.

piduğu.

Babam bugün, ayıptır söylemesi, pideköydenpide almış. pakedi böyle evçatısı şeklinde bir kutuya koymuşlar. bunu gören aburcubur delisi kardeş evin içinde yaşasın pide dansı yaparak dolaşmaya başladı. ardından dansa ben de dahil oldum. evin içinde hoplamaya başladık. aslında benim amacım üşüyen bedenimi ısıtmaktı, ama o sırada hiç de yirmibiryaşında gözükmüyordum. bu çok hüzünlü bir durum. ben pek pide sevmiyorum ki zaten. 

~ ankara pek soğudu, pencereler buğulandı birden.

yalven.

O, bana bir yalancı olduğunu söyledi. eğer o bir yalancıysa, bu sözler birer yalan. eğer o bir yalancı değil ise, bu sözler birer yalan olacak. doğru ya da yalan. hala bilinmeyen. yalancı paradoksu bu olsa gerek. peki ya, bahsi geçen muma neler oldu/olsa gerek?

~ ben bugün her zaman hislerime güvenmem gerektiğini bir kez daha anladım. hatırladım ya da.

titpik.

Günlerdir okulun kokusu bana cennet kokusu gibi geliyor. yağmur yağdı hep. toprak koktu güzel güzel. takıp kapüşonumu dolandım öylesinece. sırf seni göreceğimi hissediyorum diye, hayır diyorum hepsine. bu güzel günleri yalnız geçirmeyi seçiyorum. seni görmem imkansız. evden çıkmamak, kendime kahveler yapmak istiyorum. ama eve giremiyorum ki. e sen neredesin ki? onları istemiyorum, anlamıyorlar. sen. hangi sachiko'nun kollarındasın halen?

~ yağmurdan ıslanan kirpiklerinle gülümse. beceriksizce titreyen ellerinle, bana kırmızı bir şemsiye hediye etsene.

sekfır.

her ay sekizgün boyunca gözlerim dolu dolu gezmekten bıktım usandım. sürekli zırıldayasım, her gördüğüme hüzünlenesim var. "bu çok hüzünlü bir şey." cümlesi ağzıma yapıştı kaldı. değil. hüzünlü değil. yok öyle bir şey. değil. düz saçlı, beyaz tenli değil. uydurup durma şeyleri. at kafandan şeyleri. şeyler esir aldı beni. çukulatalar, çörekler yiyip, dersler ve dersler çalışasım var. üçüncükez dörtsıfırortalama getiresim var. hem yiyicem hem çalışıcam var mı arkadaş. sıkı durun ben geliyrum.

~ kaç gündür yağan yağmur, hevesimi kursağımda bırakma nolur.

ayazeri.

huzursuz insanlık hali: tam üçgünyirmiüçsaatyirmidakikadır istediğim gibi ders çalışamıyorum. bu nasıl bir dikkatini verememe, nasıl bir isteksizliktir. ölüp bittiğim dersleri alıyorum sonunda yaşasın, diyerekten başladığım döneme çok saçma sapan bir giriş yaptım. böyle bir türlü kendime gelemiyorum. aslında bu akşam toparlandım gibi. toparlanmak zorundayım. bu kendime izin verdiğim son akşamdı. maratona devam. 

~ kendi ayakları üzerinde durabilen bir insan olmaktır tek dileğim.